بررسی ساختار بلاغی رسائل امام حسن(ع) و امام حسین(ع)

Abstract

بی‌تردید رسائل یک سبک نوشتاری-‌ ارتباطی هستند که در گستره فرهنگ و ادبیات ملت‌ها جایگاه ویژه‌ای دارند. این آثار علاوه بر جنبه‌های اجتماعی و تاریخی که می‌توان برای آن‌ها متصور شد از جنبه‌های ادبی و زبان‌شناسی عصر خود برخوردارند. عصر اموی، عصر شکوفایی ترسل در ادب عربی است. نامه‌های امام حسن(ع) و امام حسین(ع) آمیخته‌ای از صنایع بلاغی، تصویرپردازی‌ها و بینامتنیت‌های قرآنی می‌باشند. امام حسن(ع) 14 نامه دارد که از بین آن‌ها، ‌1‌ نامه در زمان حیات امام علی(ع) و 6 نامه بعد از شهادت پدر تا صلح و 5 نامه بعد از صلح تا شهادتش نگاشته شده است. امام حسین(ع) 18 نامه دارد که از بین آن‌ها، 6 نامه در زمان حیات امام حسن(ع) و معاویه، و 12 نامه در زمان یزید نگاشته شده است. این جستار بر آن است نامه‌های امامین(ع)را بعد از ذکر و ترجمه، از لحاظ ساختار بلاغی و بسامدهای سبکی و زبانی مورد تحلیل قرار بدهد.